Polyacrylamide(PAM), een veelgebruikt polymeervlokmiddel, wordt op grote schaal toegepast in diverse afvalwaterzuiveringsprocessen. Veel gebruikers lopen echter tegen misverstanden aan tijdens het selectie- en gebruiksproces. Dit artikel heeft als doel deze misverstanden te verhelderen en een correct begrip en suggesties te bieden.
Misvatting 1: Hoe groter het molecuulgewicht, hoe hoger de flocculatie-efficiëntie.
Bij de keuze voor polyacrylamide denken veel mensen dat een model met een hoger moleculair gewicht een hogere flocculatie-efficiëntie heeft. In werkelijkheid bestaan er echter honderden modellen polyacrylamide, die geschikt zijn voor verschillende waterkwaliteiten. De aard van het afvalwater dat door fabrieken in verschillende industrieën wordt geproduceerd, verschilt. De pH-waarde en specifieke onzuiverheden van verschillende waterkwaliteiten verschillen aanzienlijk. Het water kan zuur, alkalisch of neutraal zijn, of olie, organische stoffen, kleurstoffen, sediment, enzovoort bevatten. Daarom is het moeilijk voor één enkel type polyacrylamide om aan alle behoeften op het gebied van afvalwaterzuivering te voldoen. De juiste aanpak is om eerst het juiste model te selecteren door middel van experimenten en vervolgens machinetests uit te voeren om de optimale dosering te bepalen voor een zo kosteneffectief mogelijk resultaat.
Misverstand 2: Hoe hoger de configuratieconcentratie, hoe beter
Bij het bereiden van polyacrylamide-oplossingen denken veel gebruikers dat een hogere concentratie zorgt voor betere flocculatie-eigenschappen. Deze opvatting is echter onjuist. De concentratie van de PAM-oplossing moet namelijk worden bepaald op basis van de specifieke samenstelling van het afvalwater en slib. Over het algemeen zijn PAM-oplossingen met een concentratie van 0,1% tot 0,3% geschikt voor flocculatie en sedimentatie, terwijl voor de ontwatering van gemeentelijk en industrieel slib een concentratie van 0,2% tot 0,5% wordt aanbevolen. Bij een hoog gehalte aan onzuiverheden in het afvalwater kan het nodig zijn de PAM-concentratie dienovereenkomstig te verhogen. Daarom is het raadzaam om de optimale concentratie vóór gebruik door middel van experimenten vast te stellen om een optimaal resultaat te garanderen.
Misverstand 3: Hoe langer de oplos- en roertijd, hoe beter
Polyacrylamide (PAM) is een wit, kristallijn deeltje dat volledig moet oplossen voor het beste resultaat. Veel gebruikers denken dat hoe langer de oplos- en roertijd, hoe beter, maar dat is niet het geval. Een te lange roertijd kan leiden tot gedeeltelijke breuk van de PAM-molecuulketen en beïnvloedt de flocculatieprestaties. Over het algemeen mag de oplos- en roertijd niet korter zijn dan 30 minuten en moet deze, vooral bij lage temperaturen in de winter, indien nodig worden verlengd. Als de oplos- en roertijd te kort is, lost de PAM niet volledig op, waardoor snelle flocculatie in afvalwater niet effectief is. Gebruikers moeten daarom zorgen voor voldoende oplos- en roertijd om het flocculatie-effect van PAM te garanderen.
Misverstand 4: Ioniciteit/ionische graad is de enige basis voor selectie.
Ioniciteit is een belangrijke indicator voor polyacrylamide en verwijst naar de negatieve en positieve ionische lading en de ladingsdichtheid. Veel mensen hechten te veel waarde aan de ioniciteit bij de aankoop, in de veronderstelling dat een hogere waarde beter is. In werkelijkheid is de ioniciteit echter gerelateerd aan het molecuulgewicht. Hoe hoger de ioniciteit, hoe lager het molecuulgewicht en hoe hoger de prijs. Naast de ioniciteit moeten bij de selectie ook andere factoren in overweging worden genomen, zoals de specifieke waterkwaliteit en de eisen aan het flocculatie-effect. Het is daarom niet mogelijk om een model uitsluitend op basis van de ioniciteit te kiezen. Verder onderzoek is nodig om het juiste model te bepalen.
Als eenvlokmiddelPolyacrylamide speelt een belangrijke rol in de waterzuiveringsindustrie. Neem contact met mij op als u de juiste specificaties wilt kiezen.
Geplaatst op: 26 augustus 2024